Μάθαμε κι αυτά...

Μια προγραμματισμένη επέμβαση ρουτίνας μου έμαθε τα εξής σημαντικά:

* Τα ιδιωτικά νοσοκομεία διαφέρουν από τα δημόσια μόνο στην ελευθερία κινήσεων που σου δίνουν σαν ασθενή.
Σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο σε διώχνουν με τον ορό στο χέρι για το σπίτι σου γιατί χρειάζονται το κρεβάτι... Στο ιδιωτικό νοσοκομείο με ενημέρωσαν πως αν επιθυμώ, και για καθαρά προληπτικούς λόγους θα μπορούσα να παραμείνω για ένα 24ωρο ακόμα εντός του. Με χρέωση βέβαια, τέτοια που θα μπορούσα να περάσω ένα διήμερο στο Πήλιο μαζί με τα μεταφορικά!!!
Προτίμησα το Πήλιο!

* Κι οι γιατροί άνθρωποι είναι!!! :)
Στην συμπλήρωση του ερωτηματολογίου πριν την νάρκωση η αναισθησιολόγος με ρώτησε αν έχω κάνει χρήση κάποιων χημικών σκευασμάτων τα τελευταία 24ωρα κι εγώ της απάντησα χαριτολογόντας πως το μόνο χημικό που χρησιμοποίησα ήταν η βαφή για τα μαλλιά μου πρίν από μια ημέρα.
Η αρχική αντίδραση της μ' έκανε να σκεφτώ προς στιγμήν, πως θα ακυρωνόταν το χειρουργείο! Αρκετά χημικά είχα φάει!!!
Εκείνη όμως συνέχισε ρωτώντας με ποιό νούμερο βαφής χρησιμοποιώ και από ποιά εταιρεία γιατί δείχνει εντελώς φυσικό το αποτέλεσμα. Το σημείωσε σ'ένα post-it και συνεχίσαμε!!! :)

* Άνθρωποι που δεν περίμενες και που δεν είχαν και καμία υποχρέωση να σου κάνουν παρέα στις ώρες αναμονής σε εκπλήσσουν ευχάριστα όταν επιλέγουν να περάσουν το βράδυ τους στο μπαρ ενός νοσοκομείου για να μην είσαι μόνη σου.
Άλλοι πάλι που είναι μακριά σου και δεν επικοινώνησες μαζί τους άμεσα, επειδή ήσουν λίγο στον κόσμο σου μετά τη νάρκωση κόντεψαν να ενεργοποιήσουν το επιχειρησιακό κέντρο της Νικολούλη για να μάθουν νέα σου. Μέσα στην υπερβολή του, συγκινητικό ήταν κι αυτό. Τώρα ξέρω πως αν ποτέ χαθώ,ένας τουλάχιστον άνθρωπος θα με αναζητήσει!! :)
Αλέξανδρε, Δημήτρη, Σάκη, Γιώργο, Ελένη, Ελένη, Γιούλα σας ευχαριστώ!!!

* Ναί, έχω εξάρτηση από το ίντερνετ!
Το προηγούμενο βράδυ εκτός από την αγωνία μου αν θα ξεναρκωθώ, η δεύτερη σημαντική αγωνία μου ήταν αν θα υπήρχε ασύρματο ίντερνετ στο χώρο κι αν θα μπορούσα να συνδεθώ με το καινούριο μου notebook!!! Τελικά υπήρχε, εγώ κατάφερα να μπώ μόνο για λίγο αργά το βράδυ αλλά ένιωθα μια σιγουριά με τη σκέψη πως μπορούσα αν ήθελα!!!

* Ότι ηλικία κι αν έχεις, όταν είσαι "ασθενής" θέλεις τη μαμά σου!!! Καθόλου δε με ικανοποιούσε που υπήρχαν οι νοσηλεύτριες στο χώρο αν χρειαζόμουν κάτι και ήθελα να φύγω εκείνη τη στιγμή όταν μου είπαν πως δεν επιτρέπεται να μείνει συνοδός το βράδυ μαζί μου. :(

Κι άλλα βέβαια μου έμαθε, αλλά δεν είναι του παρόντος... Τώρα μαθαίνω τα νέα της show biz και νιώθω μια αναγούλα...!!! Από τη νάρκωση θα είναι...