Κλειστόν λόγω ευτυχίας...

Ορίστε!! Τα 'λεγα εγώ!! Δεν τα ΄λεγα;;;
Άμα είμαι καλά δεν νιώθω την ανάγκη να γράψω τίποτα. Ούτε τη λίστα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ δε θέλω να γράψω, όχι τα εσώψυχα μου στο blog...
Για τη χαρά και την καλοπέραση δηλαδή τί να πείς στους άλλους; Να την παίρνεις από το χέρι τη χαρά σου και να την περιφέρεις στους άλλους για επίδειξη; "Αχ, κοιτάξτε πόσο ευτυχισμένη είμαι εγώ! Κοιτάξτε πως χαζογελάω όλη τη μέρα και είμαι λές και ζώ όλο το 24ωρο υπό την επίρρεια αμφεταμινών! Κοιτάξτε την ευτυχία μου και ζηλέψτε που δεν έχετε κι εσείς μια τέτοια!! Δεν είναι υπέροχο αυτό που ζώ;" Και να περιμένω να μου πουν κι οι άλλοι πόσο χαίρονται με την χαρά μου και πως ζηλεύουν... Κι εγώ από θέση ισχύος πιά να τους συμπονώ που δεν πάνε τόσο καλά τα πράγματα και στη δική τους ζωή...
Δεν κατηγορώ αυτούς που το κάνουν γιατί είναι κάποιοι άνθρωποι που νιώθουν οτι κάτι ισχύει, η ευτυχία τους δηλαδή, μόνο όταν τη δημοσιοποιούν να την μάθουν όλοι. Διαφορετικά δε βρίσκουν νόημα στο να περνάνε καλά. Κάτι ανάλογο παρατηρώ και σε κάποιους φίλους μου και τη σχέση τους με το facebook. Πάνε διακοπές, εκδρομές, βγαίνουν βόλτα για καφέ, για ποτό, στο γήπεδο, πάνε επίσκεψη σε ένα φίλο τους, σε μια γιορτή κι η μόνη τους έννοια είναι να βγάλουν εκατοντάδες φωτογραφίες για το 56ο άλμπουμ στο προφίλ τους. Να δείξουν στους άλλους πόσο καλά πέρασαν... Δεν ξέρω, εμένα με αγχώνει αυτό. Να πρέπει να στήνομαι και να παίρνω πόζα για να βγώ ωραία και με σουφρωμένα χείλη στη φωτογραφία και να χάνω το τί γίνεται δίπλα μου εκείνη τη στιγμή...
Ε, όχι λοιπόν... Εμένα δε μου βγαίνει αυτή η διαφήμιση της ευτυχίας... Την ευτυχία μου θέλω να τη ζώ όχι να την δείχνω... Ποιόν ενδιαφέρει αλλωστε; Αντίθετα όταν έχω τις μαύρες μου θέλω να το βγάλω από μέσα μου να ξαλαφρώσω. Και να ακούσω κι έναν λόγο συμπαράστασης από κάποιον έχω ανάγκη. Και να νιώσω ένα χάδι στο χέρι και οτι όλα θα περάσουν έχω ανάγκη... Και να με ταρακουνήσουν να ξυπνήσω από το λίθαργο έχω ανάγκη... Όχι πως οι μαύρες μου ενδιαφέρουν κανέναν αλλά έχω ανάγκη να το πιστεύω κι αυτό...
Ενώ τώρα... Απαπαπα, δεν θέλω να φορτώνω τους άλλους με τα καλά μου...
Γι 'αυτό χάθηκα λίγο αυτές τις μέρες, σ'εσένα που ρωτάς απαντάω... Εδώ θα είμαι βέβαια πάλι σε λίγο, γιατί με ξέρω καλά. Δεν την αντέχω για πολύ εγώ αυτή τη φάση της ροζ καρδούλας και του "ότι θες εσύ μωράκι μου"... Αντιδρά ο οργανισμός μου!!!
Βγαίνει η Υδροχόα από μέσα μου, λέει και μια φίλη μου, και τα κάνω σαν τα μούτρα μου...

? + ? = Love for ever...

Πάντα με τον έρωτα είχα μια σχέση ψυχοπαθολογική...
Αν δεν υπήρχε πρόβλημα, αν δεν πόναγα, αν δεν χτυπιόμουν, νόμιζα πως απλά δεν ήταν έρωτας.
Δεν ξέρω από που μου είχε κατσικωθεί αυτή η εντύπωση και γιατί την κράτησα τόοοοσα πολλά χρόνια,αλλά αν δεν πονούσα δεν δήλωνα ποτέ ερωτευμένη, έλεγα απλά "περνάω καλά μαζί του". Μου φαινόταν πολύ χλιαρό να είναι κάποιος ερωτευμένος χωρίς να υπάρχει θεματάκι...
Οι δυό μεγάλες μου σχέσεις ήταν όπως ακριβώς είχα στο μυαλό μου τον έρωτα...
Ο ένας ήταν από τους τύπους που παίρνουν αλλά δε δίνουν παρά μόνο ψίχουλα,σου αφήνουν όμως συνέχεια υπονοούμενα οτι νιώθουν πολλά για 'σένα κι εσύ συλλέγεις με την αφοσίωση συλλέκτη έργων τέχνης τα ψίχουλα... Που σου κρατάνε μυστικά γιατί απλά "δεν μπερδεύουν την προσωπική τους ζωή με τα υπόλοιπα", που κλαίνε μια νύχτα στην αγκαλιά σου για κάτι κι εσύ δεν ξέρεις από που να μαζέψεις την αγάπη σου για' κείνον... Που ενώ δεν λένε ποτέ οτι έχετε σχέση, σου μιλάνε ξαφνικά για τον τρόπο που θα μεγαλώνεις τον γιό τους... Που ενώ ουσιαστικά μένετε μαζί σου ξεκαθαρίζουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ (σαν αντιβίωση ένα πράγμα) οτι δεν πρόκειται να παντρευτούν ποτέ, (μη σου μπαίνουν ιδέες) αλλά πως δεν χρειάζεται κανένα χαρτί για να είσαι δική τους... Και σου λένε πως εσείς οι δυό δε γίνεται να μην γεράσετε μαζί!! Που θέλουν να περνούν μόνο μαζί σου όλο τον χρόνο τους κι οι έξοδοι με παρέες είναι σπάνιες αλλά δε σε νοιάζει κιόλας γιατί κι εσύ προτιμάς να είστε οι δυό σας... Που σου τηλεφωνούν στη δουλειά ξαφνικά, να μην αργήσεις να πας κοντά τους κι όταν πάς βλέπουν αγώνα στην τηλεόραση και δεν σου δίνουν ουδεμία σημασία. Και που όταν τους παρατάς τρέχουν από πίσω σου και σου ζητάνε να παντρευτείτε...χθές!!!
Ο άλλος ήταν μακριά... Αμέτρητα τα χιλιόμετρα και η ταλαιπωρία... Κι υπήρχε το "Μου λείπεις", "Σου λείπω", "Αχ γιατί δεν είσαι εδώ" και "Βαχ γιατί πρέπει να φύγεις τώρα"...
Ε, μόλις πήγα κοντά, άρχισαν να ξεφτίζουν όλα... Και πάπαλα ο έρωτας!!! Περνούσα απλά καλά...
Μου έτυχε ακόμα και να νομίζω πως είμαι ερωτευμένη με κάποιον, επειδή απλά με πονούσε η συμπεριφορά του...
Και τώρα ήρθε ξαφνικά ένας έρωτας που με κάνει να περνάω καλά αναγνωρίζοντας πως είμαι και ερωτευμένη... Που δεν με ταλαιπωρεί και που...μ' αρέσει!! Που είναι δίπλα μου σώμα και πνεύμα... Που κυλάνε όλα φυσιολογικά και σε άλλους ρυθμούς και που... μ' ενθουσιάζει!! Που ξυπνάω το πρωί κι έχω ένα χαζοχαμόγελο και που ζωγραφίζω καρδούλες ασυναίσθητα όταν μιλάω στο τηλέφωνο αντί για τις γνωστές μαύρες κουβαριαστές μουτζούρες... Και που είναι ένας έρωτας λουσμένος στο φώς... Όλα είναι στο φώς...
Ουφφ τί με βρήκε τώρα; Είναι τελικά μερικές ασθένειες που αν τις περάσεις μεγάλος, τις περνάς βαριά... Και σε κοροϊδεύουν κι οι φίλοι σου!!!
Αυτό μου έλειπε τώρα να γράφω Μ+Μ=Love for ever στα παγκάκια...

Συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού...

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά

εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό

να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ

Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί

Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν
και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός

Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός..!! Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί

Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός

θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού

Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά

συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Στίχοι: Νικολακοπούλου Λίνα Μουσική: Libedinsky Carlos

Και να σκεφτείς ότι σαν σήμερα...

Ποίος να σου το' λεγε τί θα τράβαγες στη ζωή σου μετά από εκείνο το βράδυ
που πήγες ο δόλιος να φας μια μπουκιά και να πιείς ένα ριμαδοποτό (ένα ναί,
γιατί το δεύτερο κάποια άχρηστη στο έχυσε νομίζω...Εκείνη όμως τα ήπιε όλα,
θυμάμαι! Κι ας μη θυμόσουν εσύ μετά...)
Εμ! Τί το ήθελες κι εσύ το deadline; Μόνος σου έβαλες τα χεράκια σου
κι έβγαλες τα ματάκια σου!
Λούσου τα τώρα!!

Πόσο σ'αγαπώ...

Τελευταία μου συμβαίνει συχνά να ξυπνάω το πρωί με μια μελωδιά μέσα στο μυαλό μου...
Τις περισσότερες φορές, προσπαθώ όλη τη μέρα να θυμηθώ ποιό τραγούδι είναι...
Το χθεσινό μόλις τώρα το θυμήθηκα...

Ούτε μια στιγμή δε μ' άφησες να παίξω

Ούτε μια στιγμή τα χείλια μου να βρέξω
Άρχισα κι εγώ να σου γυρναώ τις πλάτες
και να συναντώ αγγέλους υπνοβάτες

Άρχισες μετά να στέλνεις ποιηματάκια
Με τα κινητά ατάκες και στιχάκια
Έλεγε η καρδιά, αν βρεις αγάπη χτύπα
Στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα

Πόσο σ' αγαπώ

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ

Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω
Κι ήρθαν κι οι λυγμοί στα μάτια λίγο λίγο
Έρωτας μπορεί ν' αντέξει αυτή τη γύμνια
Που να συγχωρεί του κόσμου την ασχήμια

Πόσο σ' αγαπώ

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ
...τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
...να φτάσω ως εσένα
...φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ

Σταμάτης Κραουνάκης

Ευτυχώς που σ' έχω φίλο μου (22) - Κομματάκι μου...

Μόλις μπήκε στην εταιρία το πρωί, η κοπέλα στην ρεσεψιόν τον ενημέρωσε πως είχε φτάσει ένα κούριερ για 'κείνον το προηγούμενο απόγευμα, λίγη ώρα αφού είχε φύγει. Το είχε παραλάβει ο φύλακας του κτιρίου και της το έδωσε μαζί με την αλληλογραφία.
Το πήρε στα χέρια του και κοίταξε το όνομα του αποστολέα.
Μαρία Πετρίδου
Ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Δεν ήξερε αν έπρεπε να ανακουφιστεί ή ν' ανησυχήσει.
Μπήκε στο γραφείο του κι έκλεισε την πόρτα πίσω του.
Άνοιξε τον μεγάλο πλαστικό φάκελο κι είδε πως μέσα ήταν ένα δέμα κι ένα γράμμα. Άφησε στην άκρη το δέμα κι έσκισε τον λευκό παχύ φάκελο.
Τα γράμματα της... Μεγάλα, στρογγυλά, πολύ πατημένα στο χαρτί... "Η πρώτη μου δασκάλα ήταν εντελώς στραβή, φορούσε δυό ζευγάρια γυαλιά το ένα πάνω από το άλλο και είχε πάντα δίπλα της κι ένα μεγενθυτικό φακό" του είχε πεί κάποτε γελώντας "Ήθελε να πατάμε πολύ το μολύβι όταν γράφαμε και να κάνουμε μεγάλα και ολοστρόγγυλα γράμματα για να μπορεί να τα ξεχωρίζει πιό εύκολα... Και μου έμεινε..."

Χρόνια Πολλά Αχιλλέα μου!
Χρόνια γεμάτα καθάριες χαρές, από κείνες που σε κάνουν να χοροπηδάς σαν παιδί! Χρόνια γεμάτα επιτυχίες εκεί που πραγματικά το επιθυμείς! Χρόνια γεμάτα αγάπη απ'όσους θέλεις να σ'αγαπούν! Χρόνια γεμάτα όμορφες αναμνήσεις που θα σε συντροφεύουν αργότερα! Χρόνια γεμάτα από μέρες που φυλάει ο Θεός μόνο για τους εκλεκτούς του! Χρόνια γεμάτα υγεία για να μπορείς να χαίρεσαι το κάθε λεπτό της ζωής σου!

Κρύος κι απόμακρος τρόπος να σου ευχηθώ, το ξέρω… Βρίσκομαι όμως σ'ένα σπίτι χωρίς τηλέφωνο, χωρίς σύνδεση ίντερνετ, χωρίς λάπτοπ και χωρίς κινητό. Δεν ήθελα τίποτα μαζί μου. Τ'άφησα όλα πίσω να καθαρίσει λίγο το μυαλό μου.
Εσύ όμως είσαι κομματάκι μου, σε παίρνω μαζί μου παντού. Σιγά που δε θα ερχόσουν εδώ.
Είναι μέρες τώρα που σου γράφω και σου ξαναγράφω με το μυαλό μου γράμματα μέχρι να βρώ την τόλμη να σου γράψω με το χέρι. Σου έχω πεί για τους διαλόγους που στήνω με τον εαυτό μου μπροστά στον νεροχύτη την ώρα που πλένω τα πιάτα. Ε, λοιπόν, δε μπορείς να φανταστείς πόσους διαλόγους έχουμε κάνει οι δυό μας εκεί τις τελευταίες μέρες. Ξεχνιέμαι και πλένω το ίδιο πιάτο δέκα λεπτά…
Εγώ μιλάω κι εσύ ακούς δηλαδή, μη φανταστείς πως σ'αφήνω ν'απαντήσεις κιόλας. Γιατί όταν απαντάς με αποσυντονίζεις όπως πάντα!!! Ξεχνάω τί θέλω να σου πώ...
Θα με κορόιδευες πάλι αν στα έλεγα, κι ίσως είχες και λίγο δίκιο εδώ που τα λέμε, αλλά τώρα σ'αυτό εδώ το τραπεζάκι που κάθομαι και σου γράφω είμαι εγώ και το δικό μου δίκιο. Σε χαιρετάμε, σου στέλνουμε φιλιά από την Χαλκιδική και σ'αγαπάμε ως τον ουρανό.

Έφυγα από την Αθήνα Αχιλλέα… Όχι για λίγο... Έφυγα για πάντα… Παραιτήθηκα από την εταιρία, ξενοίκιασα το σπίτι που έμενα, χώρισα με τον Διονύση και γύρισα πίσω στη Θεσσαλονίκη. Μεταμορφωνόμουν σε κάτι άλλο που δεν ήμουν εγώ, τον τελευταίο καιρό σ'αυτή την πόλη. Και δε μου άρεσα καθόλου. Δεν απορώ και τόσο τελικά, που έπαψα να αρέσω και σ'εσένα. Κρεμάστηκα από πάνω σου... Σε κατηγορούσα που είχες κι άλλη ζωή πέρα από 'μένα...

Δεν ήθελα να γυρίσω στους γονείς μου και μέχρι να κάνω ένα φρεσκάρισμα στο σπίτι μου (μετά από τόσα χρόνια ακατοίκητο είχε γίνει το σπίτι των πνευμάτων…) ήρθα για λίγες μέρες στο εξοχικό μας στην Κρυοπηγή. (Δεν ήρθαμε ποτέ μαζί εδώ τελικά... Όλο το λέγαμε, μα ποτέ δεν το αποφασίσαμε.)
Τέτοια εποχή είναι πολύ ήσυχα. Όλα τα καλοκαιρινά μαγαζιά είναι κλειστά τώρα, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια κλειδωμένα κι έρημα, δεν βλέπεις κόσμο να περπατάει στους δρόμους και πού και πού περνάει κάποιο αυτοκίνητο από τον δρόμο. Φοβάμαι λίγο, αλλά μ'αρέσει κιόλας. Μ' αρέσει αυτή η αίσθηση της οικειοθελούς απομόνωσης που μου δίνει το έρημο τοπίο.
Δεν ξέρω τί θα κάνω με δουλειά αλλά φαντάζομαι πως δε θα χαθώ… Αργά ή γρήγορα κάτι θα βρεθεί και για ‘μένα…

Να σε αποχαιρετήσω ήθελα μόνο εκείνο το απόγευμα Αχιλλέα μου…Να σου κάνω μια τελευταία αγκαλιά και να σου δώσω το δώρο των γενεθλίων σου επειδή θα έφευγα την επομένη, το πρωί… Για να μη νομίζεις πως σε ξέχασα ή πως σου έχω θυμώσει… Δεν ξέρω πώς καταλήξαμε να τσακωθούμε πάλι και γιατί δε σου είπα οτι θα έφευγα. Ήθελα να έρθεις μόνο επειδή ήθελες κι εσύ να με δείς κι όχι επειδή θα σε υποχρέωνε η φυγή μου. Ήθελα να σου είχα λείψει όσο μου είχες λείψει κι εμένα. Ήθελα εγωιστικά να με βάλεις πάνω απ'όλα επειδή απλά σου το ζήτησα, χωρίς λόγο… Κι επειδή εσύ μου το αρνήθηκες, πείσμωσα σαν μικρό παιδί και δε σου είπα τίποτα... Και τί κατάλαβα;

Αχιλλέα… Συγνώμη που σου είπα όλες αυτές τις βλακείες τον τελευταίο καιρό. Το ξέρεις πως δεν τα εννοούσα όλα… Δε μπορεί να τα πίστεψες όλα αυτά που σου έλεγα… Ήμουν όμως πολύ στενοχωρημένη με τη συμπεριφορά σου. (Και λίγα σου είπα εδώ που τα λέμε…) Το ξέρεις οτι έφταιγες κι εσύ για ότι είπα γιατί αν δεν το πίστευες κι ένιωθες αδικημένος, κανονικά δεν έπρεπε να μου ξαναμιλήσεις. Αλλά πώς να μη μου ξαναμιλήσεις κύριε όταν νιώθεις τύψεις επειδή εσύ το προκάλεσες όλο αυτό; Τί δηλαδή; Νομίζεις επειδή άλλαξε η δική σου ζωή, εγώ θα πατούσα ένα κουμπάκι και θα σταματούσα να σ'αγαπάω;
Εγώ δε σ'αγαπάω όταν δεν έχεις κοπέλα ή όταν έχεις κοπέλα... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν έχω σχέση ή όταν δεν έχω σχέση... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν σοβαρεύεσαι ή όταν δεν σοβαρεύεσαι... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν είσαι στις μαύρες σου ή όταν σου πάνε όλα καλά... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν είμαι καλά ή όταν δεν είμαι καλά... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν με χρειάζεσαι στη ζωή σου ή όταν δε με χρειάζεσαι... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν δεν έχεις καλή δουλειά ή όταν έχεις καλή δουλειά... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν έχεις λεφτά ή όταν δεν έχεις λεφτά... Εγώ δε σ'αγαπάω όταν μιλάμε ή όταν δε μιλάμε... Εγώ σ'αγαπάω όπως κι αν είσαι κι ότι κι αν συμβαίνει...

Ζηλεύω, το παραδέχομαι αλλά μου περνάει όταν ξέρω οτι είσαι εσύ καλά... Ε, άσε με να το ξέρω όμως οτι είσαι καλά... Μη μ’αφήνεις απ’έξω και νιώθω οτι εισβάλω κάπου που δεν υπάρχει χώρος για’μένα… Μη μ’αφήνεις να σε παίρνω τηλέφωνο στις 3.00 το πρωί όταν είσαι με κάποια, επειδή δεν το ξέρω... Και όχι γιατί σ'ενοχλώ, χέστηκα για 'σένα! Αλλά γιατί δεν θέλω εκείνη, να φαντάζεται άλλα και να της δημιουργώ πρόβλημα εκεί που δεν έχει... Δεν είναι όμορφο συναίσθημα να νιώθει μια γυναίκα οτι κινδυνεύει από κάποια άλλη.

Εγώ αυτά που ήθελα από σένα Αχιλλέα μου, είναι πιό απλά απ' αυτά που φαντάστηκες ποτέ... Κι αυτά που ήθελα μ' εσένα δεν είναι ίδια από άλλον κανέναν... Ποτέ δε θα είναι, επειδή εσύ ήσουν ο άνθρωπος μου. Δεν είναι πάντα ο άνθρωπος μας, ο ερωτικός μας σύντροφος. Με κάποιον που είσαι ερωτευμένος δε μπορείς να μοιραστείς τα πάντα. Εγώ μ’εσένα μπορούσα. Αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα πως εσένα δε σ’ερωτεύτηκα ποτέ. Δεν μπορεί να ήταν έρωτας αυτό που ένιωσα για ‘σένα… Απλά κάποια στιγμή, κακώς, σε θεώρησα κτήμα μου. Και ένιωσα πως οι άλλες που έμπαιναν στη ζωή σου καταπατούσαν τα δικά μου εδάφη. Σε ήθελα αποκλειστικά.
Ήθελα να με βρίζεις που δεν κοιμάμαι καλά και που πάω και μπλέκω συνέχεια με άκυρους τύπους... Και να σε βρίζω που πας και μπλέκεις με τις γριές και ν'ανησυχώ όταν πας και γίνεσαι γκόλ και μετά δε θυμάσαι ούτε αν μιλήσαμε και να καμαρώνω όταν πετυχαίνεις αυτά που θες και να σε ξεματιάζω όταν πονάει το κεφάλι σου...
Και να με κοροϊδεύεις που μαλακίζομαι με τα γήπεδα στην ηλικία μου και να μου λες οτι δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο... Και να πηγαίνουμε για κανά ποτό και να σου κάνω τράκα τσιγάρα και να σου λέω τί είδα χθες το βράδυ στην τηλεόραση κι εσύ να μην προσέχεις τί λέω κι εγώ να νευριάζω...
Και να σ’αγκαλιάζω όταν νιώθεις φόβο και να λιώνω όταν περνάει και σε βλέπω να γελάς… Να γελάμε με τα σενάρια που φτιάχναμε και να τσακωνόμαστε και να τρομάζω όταν μου θυμώνεις αληθινά… Και να θες να σου λέω συγνώμη όταν φταίς εσύ κι εγώ να σου λέω...
Να διαβάζεις τις βλακείες που γράφω και να μου κάνεις παρατηρήσεις... Και να σου μιλάω για ότι έχω μέσα μου και να μη ντρέπομαι και να μου λες ότι νιώθεις κι ότι σκέφτεσαι και τίποτα να μη μου φαίνεται παράξενο...Και να εύχομαι να σε ήξερα μια ζωή…Και ν'αναρωτιέμαι ποιός είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι κι αλλιώς...

Ξαναδιαβάζω τί σου έχω γράψει και βλέπω πως σου γράφω ασυνάρτητες σκέψεις μα δε θέλω να το καθαρογράψω και να τις βάλω σε σειρά… Μ’αρέσει έτσι ασυνάρτητο…
Σε φαντάζομαι να βλέπεις τις πέντε σελίδες μπροστά σου όταν ανοίγεις το φάκελο και να σταυροκοπιέσαι! "Ουφφ πάλι έκθεση ιδεών έγραψε το ζώον!!!"

Υποθέτω πως θα λάβεις το κούριερ τη μέρα των γενεθλίων σου. Έτσι μου είπαν τουλάχιστον από την εταιρεία που κάλεσα... Ελπίζω να σου αρέσει το δώρο μου και να μην περίμενες πάλι ένα άρωμα ή ένα πουκάμισο από 'μένα για τα γενέθλια σου...

Δε σου λέω αντίο... Σε φιλώ... Μαρία


Γιατί μου το έκανες αυτό; Τί είναι όλα αυτά που γράφεις ρε ηλίθιο;
Κάλεσε τον αριθμό του κινητού της.
Κλειστό...
Συνδέθηκε με τον τηλεφωνητή της.

Συνεχίζεται...

Μάθαμε κι αυτά...

Μια προγραμματισμένη επέμβαση ρουτίνας μου έμαθε τα εξής σημαντικά:

* Τα ιδιωτικά νοσοκομεία διαφέρουν από τα δημόσια μόνο στην ελευθερία κινήσεων που σου δίνουν σαν ασθενή.
Σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο σε διώχνουν με τον ορό στο χέρι για το σπίτι σου γιατί χρειάζονται το κρεβάτι... Στο ιδιωτικό νοσοκομείο με ενημέρωσαν πως αν επιθυμώ, και για καθαρά προληπτικούς λόγους θα μπορούσα να παραμείνω για ένα 24ωρο ακόμα εντός του. Με χρέωση βέβαια, τέτοια που θα μπορούσα να περάσω ένα διήμερο στο Πήλιο μαζί με τα μεταφορικά!!!
Προτίμησα το Πήλιο!

* Κι οι γιατροί άνθρωποι είναι!!! :)
Στην συμπλήρωση του ερωτηματολογίου πριν την νάρκωση η αναισθησιολόγος με ρώτησε αν έχω κάνει χρήση κάποιων χημικών σκευασμάτων τα τελευταία 24ωρα κι εγώ της απάντησα χαριτολογόντας πως το μόνο χημικό που χρησιμοποίησα ήταν η βαφή για τα μαλλιά μου πρίν από μια ημέρα.
Η αρχική αντίδραση της μ' έκανε να σκεφτώ προς στιγμήν, πως θα ακυρωνόταν το χειρουργείο! Αρκετά χημικά είχα φάει!!!
Εκείνη όμως συνέχισε ρωτώντας με ποιό νούμερο βαφής χρησιμοποιώ και από ποιά εταιρεία γιατί δείχνει εντελώς φυσικό το αποτέλεσμα. Το σημείωσε σ'ένα post-it και συνεχίσαμε!!! :)

* Άνθρωποι που δεν περίμενες και που δεν είχαν και καμία υποχρέωση να σου κάνουν παρέα στις ώρες αναμονής σε εκπλήσσουν ευχάριστα όταν επιλέγουν να περάσουν το βράδυ τους στο μπαρ ενός νοσοκομείου για να μην είσαι μόνη σου.
Άλλοι πάλι που είναι μακριά σου και δεν επικοινώνησες μαζί τους άμεσα, επειδή ήσουν λίγο στον κόσμο σου μετά τη νάρκωση κόντεψαν να ενεργοποιήσουν το επιχειρησιακό κέντρο της Νικολούλη για να μάθουν νέα σου. Μέσα στην υπερβολή του, συγκινητικό ήταν κι αυτό. Τώρα ξέρω πως αν ποτέ χαθώ,ένας τουλάχιστον άνθρωπος θα με αναζητήσει!! :)
Αλέξανδρε, Δημήτρη, Σάκη, Γιώργο, Ελένη, Ελένη, Γιούλα σας ευχαριστώ!!!

* Ναί, έχω εξάρτηση από το ίντερνετ!
Το προηγούμενο βράδυ εκτός από την αγωνία μου αν θα ξεναρκωθώ, η δεύτερη σημαντική αγωνία μου ήταν αν θα υπήρχε ασύρματο ίντερνετ στο χώρο κι αν θα μπορούσα να συνδεθώ με το καινούριο μου notebook!!! Τελικά υπήρχε, εγώ κατάφερα να μπώ μόνο για λίγο αργά το βράδυ αλλά ένιωθα μια σιγουριά με τη σκέψη πως μπορούσα αν ήθελα!!!

* Ότι ηλικία κι αν έχεις, όταν είσαι "ασθενής" θέλεις τη μαμά σου!!! Καθόλου δε με ικανοποιούσε που υπήρχαν οι νοσηλεύτριες στο χώρο αν χρειαζόμουν κάτι και ήθελα να φύγω εκείνη τη στιγμή όταν μου είπαν πως δεν επιτρέπεται να μείνει συνοδός το βράδυ μαζί μου. :(

Κι άλλα βέβαια μου έμαθε, αλλά δεν είναι του παρόντος... Τώρα μαθαίνω τα νέα της show biz και νιώθω μια αναγούλα...!!! Από τη νάρκωση θα είναι...